اخبار

برگزاری دوره آموزشی سبک زندگی اسلامی در استان زنجان
برگزاری طرح جامع آموزش سبک زندگی اسلامی با هدف پیشگیری از طلاق ویژه بانوان متأهل در 18 پایگاه منتخب در سطح استان زنجان از بیست فروردین 98 به مدت یک ماه در حال برگزاری ...
ادامه مطلب
هندسه مبارزات زنان در دوران نهضت اسلامی
مریم مجتهدزاده   هندسه حضور زنان در دوران مبارزات نهضت اسلامی بسیار درخور توجه است. در این دوران، جایگاه عملکردی زنان، بیانگر نوعی تقسیم کار اجتماعی بر مبنای ...
ادامه مطلب
از ظرفیت جمعیت بانوان فرهیخته در تصمیم گیری های کلان استفاده شود
    به گزارش روابط عمومی اداره کل تبلیغات اسلامی استان زنجان، سمیه یوسفلی صبح امروز در چهارمین نشست فصلی جمعیت بانوان فرهیخته فرهنگ دینی استان، افزود: جمعیت ...
ادامه مطلب
برگزاری نشستهای تبیینی بیانیه گام دوم رهبری توسط کارگروههای ...
  سمیه یوسفلی ریس جمعیت بانوان فعال و فرهیخته استان زنجان: با توجه به صدور باینیه مهم "گام دوم" توسط مقام معظم رهبری در تاریخ 24 بهمن ماه 1397 جمعیت بانوان فرهیخته ...
ادامه مطلب

 

از ابواب رحمت توبه است.

بدان که: ذات مقدس حق به لطف و راءفت و رحمتی که داشت دری باز فرمود به سوی رحمت خود برای بندگان و اسم آن را توبه گذاشت. پس در آیات کریمه زیاد ترغیب و تحریص به آن فرموده و فرمان اکید با تشدید به آن صادر گردیده.

و ذات مقدس اجل و اکرم است از اینکه در رحمت را باز نماید و امر فرماید بندگان را به داخل شدن در آن پس بیایند و داخل شوند و او رد بفرماید و قبول نکند.

و در قرآن مجید در آیه شریفه: انما التوبه علی الله للذین یعملون السوء بجهاله ثم یتوبون من قریب فاولئک یتوب الله علیهم الایه، و قال تعالی: ((کتب ربکم علی نفسه الرحمه )) الایه، اخبار فرموده که: توبه ای که خداوند تعالی بر خود حتم فرموده که قبول فرماید، مخصوص کسانی است که از روی نادانی و جهالت معصیت و نافرمانی می کنند، چون خود را به خطر آتش و عذاب می اندازند، پس توبه کنند، هنوز مرگ را مشاهده نکرده اند، که اینان را خدا می بخشد و توبه آنان را قبول می فرماید. و اما کسانی که گناه می کنند و وقتی که مرگ آنان را رسید و عالم آخرت را مشاهده کردند آن وقت توبه می کنند، پس قبول نیست توبه آنان و در عذاب خواهند بود.

 

و در تفسیر برهان و بحار، از کتاب تفسیر عیاشی، از امام صادق (علیه السلام ) نقل کرده که فرمود در ذیل این آیه شریفه: هر گناهی که بنده می کند، هر چند عالم به حرمت آن باشد، از روی جهالت است. چون خود را به خطر معصیت انداخته. و برای این جهت است که خدا حکایت می فرماید در قرآن از یوسف (علیه السلام ) که به برادران خود فرمود: هل علمتم ما فعلتم بیوسف و اخیه اذ انتم جاهلون. یعنی: آیا می دانید که با یوسف و برادرش چه رفتار کردید آن زمانی که شما جاهل بودید؟ پس نسبت داد آنان را به جهل برای آنکه خودشان را به خطر معصیت انداختند.

 

و در کافی از امام صادق (علیه السلام ) نقل کرده که فرمود: رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: کسی که توبه کند یک سال قبل از مرگش، خدا توبه او را قبول فرماید. بعد فرمود: سال زیاد است. اگر یک ماه قبل از مرگ توبه کند، خدا توبه او را قبول فرماید. باز فرمود: ماه زیاد است. اگر یک هفته قبل از مرگ توبه کند، خدا توبه او را قبول فرماید. باز فرمود: هفته زیاد است. اگر یک روز قبل از مرگ توبه کند، خدا توبه او را قبول فرماید. باز فرمود: روز زیاد است. اگر توبه کند قبل از آنکه مرگ را مشاهده کند، خدا توبه او را قبول فرماید.

و این روایت نیز از من لا یحضر و ثواب الاعمال و کتاب حسین بن سعید نقل شده است.

 

قال تعالی: ان الله یحب التوابین و یحب المتطهرین، یعنی به درستی که خدا دوست دارد توبه کنندگان را و دوست دارد متطهرین را.

در روایت اربعمائه امیرالمؤ منین صلوات الله علیه فرمودند: توبه کنید به سوی خدای عزوجل و داخل شوید در محبت خدا؛ که خدا دوست دارد توبه کنندگان را. . .

در روایت عیون رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: نیست چیزی محبوبتر به سوی خدا از مرد و زن مؤ من توبه کننده.

حقیر گوید: کسی که خدا او را دوست بدارد، عذابش نمی کند، و از آیه هفتم در سوره مؤ من استفاده می شود که حمله عرش دعا می کنند و طلب آمرزش می کنند برای توبه کنندگان، و کسانی که ملائکه برای آنان دعا کنند، آمرزیده می شوند.

 

در روایت عیون رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: توبه کننده از گناه مثل کسی هست که گناه نکرده است.

و همین حدیث را در کافی از امام باقر (علیه السلام ) نیز نقل فرموده است.

در روایت عیاشی از امام صادق علیه السلام است که فرمود: خدا رحمت کند بنده ای را که توبه کند به سوی خدا قبل از مرگ. پس به درستی که توبه پاک کننده هست کثافت گناه را و نجات دهنده است از هلاکت. و خدا لازم فرموده بر خودش که قبول کند از خوبان بندگانش پس فرمود: ((کتب ربکم علی نفسه الرحمه )) - الایه.

در کافی چهار روایت از امام صادق (علیه السلام ) نقل کرده که فرمود: کسی که گناهی کند، هفت ساعت او را مهلت می دهند. اگر توبه و استغفار کرد، نوشته نمی شود. و اگر نکرد، نوشته می شود.

 

در امالی صدوق در مجلس 11 ص 27 در قضیه بهلول نباش که هفت سال نبش قبر می کرد و کفنها را می دزدید و در آخر کار با آن دختر انصاریه که او را از قبر بیرون کرد و کفن او را گرفت، زنا کرد، سپس آمد خدمت رسول الله کلماتی گفت و پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: خدا گناهان تو را می آمرزد هر چند مثل آسمانها و ستاره ها و عرش و کرسی باشد. عرض کرد: گناه من بزرگتر است. تا آنکه نقل کرد گناه خود را. پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: دور شو ای فاسق! من می ترسم به آتش تو بسوزم. پس بیرون شد و آمد میان کوهها و دستها را به گردن بست، و چهل روز گریه می کرد، تا آنکه توبه او قبول شد و آیه شریفه: ((والذین اذا فعلوا فاحشه ))- الایه نازل شد و خداوند تعالی به پیغمبرش فرمود: ای محمد، بنده من با حالت توبه آمد نزد تو، او را دور کردی. پس به کجا رود و که را قصد کند که او را بیامرزد غیر من. . .

قال تعالی: قل للذین کفروا ان ینتهوا یغفر لهم ما قد سلف. یعنی: بگو به کسانی که کافر شدند: اگر باز ایستند و ترک کفر کنند و از کار خود دست بردارند، آمرزیده می شود برای ایشان آنچه گذشته از گناهان آنان.

 

حقیر گوید: وقتی کفر و شرک که از همه گناهان بزرگتر و شدیدتر است این طور باشد، سایر گناهان به طریق اولی اگر ترک کرد و باز ایستاد، آمرزیده می شود تمام آن و امام به این آیه تمسک فرمود برای عامل بنی امیه که اگر ترک کند، توبه او قبول می شود.

در بحار ج 20/126 در خطبه شریفه رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: ای مردم، در قلب من القا شده: هر کسی که بر کار حرامی باشد، پس اعراض کند از آن جهت طلب ثواب خدا بیامرزد او را.

و در ج 17/291 در حدیث معراج در بیان آصار (یعنی مشکلات و مشقات ) امم سابقه که از این امت برداشته شده فرمود ذات مقدس حق به رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم: کسی که از امت تو بیست یا سی یا چهل یا صد سال گناه کند، پس توبه کند و پشیمان شود. به اندازه چشم به هم زدنی، تمام آنها را من می آمرزم. . .

در بحار از مناقب و کتاب کافی نقل کرده از ابوبصیر که گفت: همسایه ای داشتم از کارکنان و تابعین سلطان، مالی به او رسید و کنیزهای مغنیات خرید و جمع می کرد مردم را و شراب می خوردند و آواز و ساز از آنان بلند بود. و من در اذیت بودم. و مکرر به او شکایت کردم، اثری نکرد، عاقبت اظهار کرد: من مبتلا شدم. اگر در نزد امامت (یعنی امام صادق (علیه السلام )) حال مرا بیان کنی، امید دارم که خدا مرا نجات دهد.

 

پس وقتی که من مشرف شدم محضر مقدس امام صادق (علیه السلام ) حال او را بیان کردم. حضرت فرمود، وقتی که مراجعت به کوفه کردی، همسایه ات می آید به دیدن تو، وقتی که آمد به او بگو: یقول لک جعفر بن محمد: دع ما انت علیه، اضمن لک علی الله الجنه. یعنی: می فرماید برای تو جعفر بن محمد صلوات الله علیهما: ترک کن آنچه را در آن هستی و بگذار تمام آن را و دست بردار از کار خود، تا ضامن شوم برای تو بهشت را.

ابوبصیر گفت: وقتی که برگشتم به کوفه، آمد به دیدن من. او را نگه داشتم تا خانه خلوت شد و فرمایش امام را به او رسانیدم. پس به گریه درآمد و مرا قسم داد که: آیا امام این را فرمود؟! من قسم یاد کردم. قبول کرد و گفت: ترک می کنم.

 

چند روز از این قضیه گذشت، مرا خواست. وقتی که رفتم، او را پشت درب عریان یافتم. گفت: ای ابوبصیر، در منزل من چیزی باقی نمانده، همه را بیرون کردم.

ابوبصیر گفت: من از رفقا برای لباس او پولی جمع کردیم. چند روزی گذشته مریض شد. مرا خواست. من رفتم به دیدن او تا حال او سخت شد و بیهوش شد. وقتی که به هوش آمد گفت: ای ابوبصیر، به تحقیق وفا کرد امام (علیه السلام ) برای من به بهشت. پس وفات کرد.

پس من در آن سال موفق به حج شدم و آمدم برای تشرف خدمت امام (علیه السلام ). هنوز من چیزی اظهار نکرده بودم و یک پای من در صحن منزل حضرت و یک پای بیرون منزل امام (علیه السلام ) بود، فرمود: ای ابوبصیر، ما وفا کردیم برای آن مرد همسایه ات.

در وسائل از شیخ از امام صادق (علیه السلام ) از رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم نقل کرده که در ضمن حدیث قضیه آن مرد زناکننده که در خدمت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم اقرار به زنا کرد فرمود: اگر این مرد مخفی می کرد و توبه می کرد، بهتر بود برای او.

 

و در کافی در حدیث آمدن آن زناکننده خدمت امیرالمؤ منین (علیه السلام ) و اقرار کردنش به زنا چهار مرتبه و درخواستش اجرای حد را از آن حضرت، مولا امیرالمؤ منین صلوات الله علیه فرمودند: چقدر زشت است بر آن کسی که بعضی از کارهای زشت را می کند پس خود را در میان مردم رسوا می کند! چرا در خلوت میان خانه خود توبه نمی کند؟! قسم به خدا توبه در خلوت افضل است از جاری کردن من حد را بر او. پس او را سنگسار کرد و حد زنای محصنه را بر او جاری کرد.

در کتاب شریف من لا یحضر نقل کرده که: مردی آمد خدمت امیرالمؤ منین (علیه السلام ) عرض کرد: من زنا کردم. مرا پاک کن. یعنی: حد بر من جاری کن تا من از این گناه پاک شوم. حضرت از او اعراض فرمود و فرمود: بنشین. پس نشست. پس حضرت رو کرد به آن جماعتی که خدمت حضرت بودند و فرمود: آیا عاجز است آن کسی که این گناه را مرتکب می شود اینکه بر خود بپوشاند و خود را رسوا نکند همان طوری که خدا او را رسوا نکرده و پنهان فرموده بر خلق؟

باز دو مرتبه آن شخص حرکت کرد و عرض کرد، یا امیرالمؤ منین، من زنا کردم. مرا پاک فرما. حضرت فرمود: برای چه این اظهار را کردی؟ عرض کرد: جهت طلب پاکی از گناه. حضرت فرمود: کدام پاکی افضل است از توبه. . . و سرانجام نیز آن شخص نفهمید و چهار مرتبه اقرار کرد و حد سنگسار بر او جاری شد.

در تهذیب ص 429 به سند موثق از عباد بن صهیب از امام صادق (علیه السلام ) نقل کرده که فرمود: مردی که مرتد شد، از او درخواست توبه می شود. اگر توبه کرد او را به حال خود می گذارند. و اگر توبه نکرد، کشته می شود. و همچنین زن اگر توبه نکرد، او را حبس می کنند. . .

 

و همین مفاد را ابن محبوب از عده ای از اصحاب از امام باقر و صادق صلوات الله علیهما نقل کرده؛ چنانکه در کافی و تهذیب ص 427 نقل کرده است.

و در هر دو کتاب نقل کرده از امیرالمؤ منین (علیه السلام ) که: از مرد مرتد درخواست توبه می شود تا سه روز. اگر توبه نکرد، روز چهارم کشته می شود.

و روایات مطلقه در قبولی توبه مرتد زیاد است. پس اگر مرتد ملی باشد، پس توبه او قبول است و خلافی و اشکالی در او نیست. و مرتد ملی آن کسی است که اول کافر بوده سپس مسلمان شده بعد باز کافر شده، که اجماع است بر قبول توبه او.

و اگر مرتد فطری باشد، پس به حسب روایات، حاکم شرع در ظاهر توبه او را قبول نمی کند و حد را بر او جاری می کند، و لکن در باطن توبه او مابین خود و خدا قبول است. و مرتد فطری آن کسی است که در اسلام متولد شده و بزرگ شده پس مرتد می شود.

 

جماعتی آمدند خدمت امیرالمؤ منین (علیه السلام ) عرض کردند: السلام علیک یا ربنا. یعنی: سلام بر تو باد ای پروردگار ما. حضرت فرمود: من بنده خدا هستم و خدا مرا خلق فرموده. قبول نکردند. حضرت از آنان درخواست توبه کرد. آنان توبه نکردند. پس حضرت آنان را به حرارت آتش تلف کرد.

بدان که: شخصی که توبه کرد، اگر نماز و روزه یا حج از او فوت شده، واجب است قضای آنها را بکند. و اگر مال دیگران را به ظلم و غضب تصرف کرده و صاحب آن معین است، باید آن مقدار مال را به صاحبش رد کند، یا او را راضی گرداند. و اگر مقدار آن معین نیست لکن صاحب آن معلوم است، باید با مالک مصالحه کند و او را راضی گرداند. و اگر مقدار آن معین است و صاحب آن معلوم نیست و ماءیوس است از او، باید آن مقدار را صدقه دهد به قصد صاحبش. و اگر مقدار و مالک آن معلوم نیست و مخلوط شده است به اموال او، پس باید خمس اموالی که مورد شبهه است بدهد تا مال برای او حلال شود و خدا صاحبش را راضی فرماید. و توبه مال مخلوط به حرام بیرون کردن خمس آن است.

در کتاب شریف کافی و تهذیب و من لا یحضر و غیره نقل شده است که: مردی مشرف شد خدمت مولا امیرالمؤ منین صلوات الله علیه عرض کرد: اموالی کسب کرده ام که در مقام جمع کردن آن ملاحظه حلال و حرام را نکردم و از هر چه ممکن شد کسب کردم. و حال نمی دانم حلال و حرام آن را و مشتبه شده بر من. و می خواهم توبه کنم حضرت فرمودند: خمس مال خود را بیرون کن و باقی برای تو حلال می شود. و ذات مقدس پروردگار راضی می شود به دادن خمس.

و اما اگر غیبت کسی را کرده، پس هر وقت متذکر غیبت کردن خود شد، یا متذکر شد آن شخصی را که غیبت او را کرده، استغفار کند برای آن کسی که غیبت او را کرده. و این استغفار کفاره غیبت او است؛ چنانکه امام صادق (علیه السلام ) در روایت کافی فرمودند.

و ظاهر این روایت آن است که واجب نیست مراجعه کند به شخص غیبت کرده شده. و احوط و اولی آن است که به او مراجعت کند و از او رضایت بخواهد، لکن در صورتی که سبب توهین او نشود و باعث فتنه و فساد نگردد. و اگر خوف فتنه و فساد و توهین او باشد، جایز نیست به او مراجعه کند و همان استغفار کافی است.

 

منبع: حوزه نت

 

 

 

 

 

تمام حقوق این سایت محفوظ و متعلق به اداره کل تبلیغات اسلامی استان زنجان می باشد

طراحی و اجرا: صفیرسنتر پایگاه فرزندان انقلاب